Memento Paradou, 2016, 90 x 80 cm 

Memento paradou, 2016, olieverf op doek, 90x80 cm.


Yves Kleins loden bal zou uitermate geschikt zijn voor het werk van George Meertens.
Klein vond dat iedere toeschouwer van zijn werk vastgeketend moest worden aan een loden bal en dat gedurende zevenentwintig minuten. Om zo het werk daadwerkelijk in je op te kunnen nemen en om er deelgenoot van te worden. Het werk van Meertens vergt ook een loden bal aan de enkels.
Het is monochroom, stil, verlegen haast. Het vergt tijd. Op een kunstbeurs zou het werk nagenoeg niet opvallen. Daar is het niet schreeuwerig of lokkend genoeg voor. De kleuren geven zich langzaam bloot. Het werk is mat. In tegenstelling tot veel monochromen die men wel veel op beurzen ziet, voorzien van een laag glanzende ‘vernis’ zodat je de verf op de schilderijen amper kunt zien. Je ziet alleen jezelf. Zo wordt je in de maling genomen door deze nep monochromen die verworden tot totaal overbodige kitsch.
Het is zoals bij de ultramarijne schilderijen van Yves Klein die ik ooit in het Centre Pompidou in Parijs zag. Een aantal ervan werden beschermd door een glanzende perspexbak. Al had ik honderd uur voor het werk gestaan. Het zou geen enkele zin hebben. De spiegeling belette werkelijk tot in het werk te komen. Ik zag niets anders dan mezelf en de omgeving. De perspexbak vernietigde de intentie van Kleins werk. Het universum dat hij subliem uitbeeldt bleek op die manier niets anders dan de miezerige wereld waar we toe behoren. Weg illusie.
Bij het werk van Meertens is dat gelukkig niet het geval.
Het werk zuigt je naar binnen. Je voelt de intentie. Het werk laat ook jezelf zien maar dan vanuit het perspectief van de contemplatie en de innerlijkheid. Het vermoeden rijst dat het werk religieus getint is. En dat is bij navraag ook zo. George Meertens is belijdend katholiek. Hij is onder de indruk van de geestelijke Johannes van het Kruis. Dat maakt het allemaal nog fraaier omdat deze zegt: ‘Het donker is voor mij licht genoeg.’
Een zin die mij op het lijf geschreven is. Een maand heb ik ooit in volledige duisternis doorgebracht. Ik weet wat er met die zin bedoeld wordt.
Ik zie het werk van George Meertens als metafoor van komend vanuit een duister naar het licht. Misschien het palet van de toekomst van een gelovige? Het eeuwige palet van het licht? Het palet van een innerlijk? Want is het niet zo dat in het innerlijk uiteindelijk het geloof schuilt? Als Spinozist kan ik er antwoord op geven, maar of dat Meertens werk verklaart? Nee. En daarom kan ik er zo van genieten.

www.galeries.nl/expo.asp?exponr=85378

© Copyright 2017: Loek Grootjans.